𝘿𝙖𝙛𝙛𝙤𝙙𝙞𝙡 (MHA Fanfiction)

 .— 𝘿𝙖𝙛𝙛𝙤𝙙𝙞𝙡

Pairing : Dabi × Natsuo
Genre : Angst, Romantic
Rate : PG
Note : คิดไปเองว่าหลงรักข้างเดียว, ความรักระหว่างพี่น้องแต่อีกคนจากไปเสียก่อน, what if โทยะคือดาบิ

" นี่นัตสึรู้มั้ย ว่าความหมายของดอกไม้ดอกนี้คืออะไร? "

" นี่นัตสึ รู้มั้ยว่าความหมายของดอกไม้ดอกนี้คืออะไร "

สิ้นเสียงเล็กดังเจื้อยแจ้วของเด็กชายวัยละอ่อนเรียกชื่อของน้องชายคนรองพร้อมดอกไม้ดอกเล็กในมือ

แม้การที่เข้าจะถามแบบนั้นออกไป แต่เขาก็รู้อยู่แก่ใจว่าเจ้าน้องชายตัวดีของเขาคงจะทำหน้ามุ่ยแล้วส่ายหน้าไปมาแทนคำตอบ นั่นเป็นเรื่องที่ชัดเจนมาก

นัตสึไม่ชอบดอกไม้

แต่โทยะก็ยังไม่วายอยากถามคำถามประลองปัญญากับอีกฝ่าย แม้จะรู้ว่าเจ้าน้องคนรองที่ตัวโตสุดแต่จิตใจกลับไม่โตตามความสูงคงจะย้ำอีกหลายครั้งว่าตัวเขานั้นไม่ชอบดอกไม้

" เข้าใจแล้วๆ รู้น่าว่าไม่ชอบ นัตสึไม่ทำหน้าแบบนั้นใส่พี่สิครับ "

" เดี๋ยวจะไถ่โทษด้วยการเล่นบอลด้วยละกันนะ เท่านี้ก็ไม่เคืองกันแล้วเนอะ? "

ว่าแล้วโทยะก็วางมือลงบนกลุ่มผมสีขาวลูบไปมาพร้อมกับรอยยิ้ม แต่พี่ชายคนโตของบ้านโทโดโรกิกลับหารู้ไม่ว่า มีอยู่ดอกนึงที่นัตสึโอะกลับชื่นชอบเป็นพิเศษ เพราะมันเป็นดอกไม้ที่พี่ชายของเขามักจะมอบให้เขาอยู่เสมอ

ราวกับเป็นเครื่องเตือนใจว่าเขายังมีอีกฝ่ายอยู่เคียงข้าง

" งั้นไว้นัตสึอยากรู้ความหมายของมันเมื่อไหร่ พี่จะบอกให้ฟังในตอนนั้นละกันนะ "

แต่ทว่านั่นกลับเป็นคำพูดสุดท้ายที่นัตสึโอะจะได้รับฟัง โดยที่เขาไม่ทันได้จะตอบกลับไปเลย

กระทั่งถึงวันที่โทยะจากไป

ในงานศพของโทยะ ที่ถูกประดับตกแต่งด้วยเหล่าดอกไม้นานาชนิด แต่กลับมีดอกไม้ดอกเดียวที่แปลกแยก เป็นดอกเดียวโดดๆดูเด่นหราและดึงดูดสายตาคนที่จ้องมองมัน ไม่รู้ว่ามีใครมือบอนเอาดอกไม้ดอกนั้นไปปักแทรกกลาง แต่ก็ไม่มีใครกล้าไปหยิบดอกไม้นั้นออกเลย

ทั้งๆที่เป็นแค่ดอกไม้เล็กๆดอกเดียว..กลับดูเข้ากันกับเหล่าดอกไม้ประดับได้เป็นอย่างดี ราวกับมันเป็นที่ๆควรอยู่ พร้อมวาระสุดท้ายของใครบ้างคน...ที่ไม่มีวันหายไปจากใจของนัตสึโอะเลยตลอดกาล.. และหลังจากนั้น..นัตสึโอะก็กลับมาเกลียดดอกไม้อีกครั้ง... . . . . . . . . .

. . . . . . . . . . ..

. . . . . . . . . .

กระทั่งวันหนึ่ง จู่ๆก็มีช่อดอกไม้ถูกส่งมาถึงเขาทั้งๆที่เขาไม่ได้เป็นคนสั่ง

นัตสึโอะต้องจำใจเซ็นต์รับมันมาเพราะไปรษณียากรคนนั้นก็ถูกบังคับขู่เข็ญว่าต้องส่งมาถึงเขาให้ได้

' ...ใครมันมือบอนส่งมาให้เรากันนะ.. '

แม้จะรู้สึกไม่ชอบใจที่ต้องรับช่อดอกไม้นั้นมา ไม่รู้ว่าใครมันขี้แกล้งส่งของที่เขาเกลียดมาให้ถึงมือ แต่ทำไมกันนะ? นัตสึโอะถึงไม่อยากจะทิ้งมันลงถังขยะเลย คงเพราะมันเป็นช่อดอกไม้ที่ประดับด้วยดอกไม้ที่เขาเคย ชอบที่สุด ละมั้ง..

นัตสึโอะบังเอิญเหลือบไปเห็นการ์ดที่แนบติดมากับช่อ มันถูกเขียนด้วยลายมือหวัดและไม่ลงชื่อคนเขียน ทั้งๆที่ดูน่าสงสัยแต่ตัวเขาก็ตั้งใจอ่านมัน ข้อความสั้นๆในการ์ดที่แนบมา ทำเอาตัวเขากลับเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อสายตา แม้จะผ่านมานาน แต่เขาก็ยังคงจำได้ไม่ลืม

มันเป็นลายมือของพี่โทยะ..

พร้อมกับประโยคกำกวมที่เหมือนจะสื่อถึงใครซักคนที่เขียนการ์ดนี้ขึ้นมา

" 𝘐 𝘯𝘦𝘷𝘦𝘳 𝘧𝘰𝘳𝘨𝘦𝘵 𝘸𝘩𝘢𝘵 𝘺𝘰𝘶 𝘭𝘪𝘬𝘦𝘥 𝘣𝘦𝘧𝘰𝘳𝘦... "

เมื่ออ่านจบ นัตสึโอะก็นำดอกไม้ดอกนั้นออกจากช่อมาตัดแต่งก้านอย่างปราณีตพร้อมใส่แจกันที่ยังว่างอยู่อย่างดี ทำเอารูมเมทอดแซวไม่ได้

ว่าทั้งๆที่เคยบอกว่าเกลียดดอกไม้แท้ๆแต่กลับดูแลดอกนั้นเป็นพิเศษจนน่าสงสัย เขาไม่ตอบอะไรนอกจากยิ้มบางๆ วางแจกันและดอกไม้ดอกนั้นไว้ตรงขอบหน้าต่าง

ดอกไม้ที่เขาเคยชอบ เพราะมันเป็นดอกไม้ที่คนที่เขารักมอบให้

ดอกแดฟโฟดิล

ที่มีความหมายว่า "แม้ชีพวายยังรักมั่นนิรันดร"

. . . . . . . . . . .

. . . . . . . . . . .

. . . . . . . . . . . " นี่ๆ ทำไมถึงไม่ยอมเอาไปให้ด้วยตัวเองหล่ะคะ? " " แบบนี้มันดูน่าสงสัยเอามากๆเลยนะคะ "

ร่างของไปรษณียากรหนุ่มค่อยๆละลายกลายเป็นของเหลว ทว่าจริงๆแล้วมันเป็นเพียงเปลือกนอกที่ห่อหุ้มร่างของหญิงสาวผมสีฟางที่กำลังเซ้าซี้ซักไซ้ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ร่างของเจ้าหล่อนที่เคยเปลือยเปล่ากำลังสวมเสื้อยูนิฟอร์มนักเรียนมัธยมอยู่ตรงตรอกซอกระหว่างตึก โดยมีชายหนุ่มร่างสูงเจ้าของเรือนผมสีดำขลับพิงผนังตึกเก่าอยู่ข้างๆที่ทอดมองยาวไปยังหอพักละแวกใกล้ๆโดยใช้มุมอับสายตาให้เป็นประโยชน์ในการหลบซ่อนตัวตน

" ไม่คิดจะตอบคำถามรึไงคะ " " ดาบิ "

คู่นัยน์ตาคมสีอัญมณีเทอร์ควอยซ์ฉายแววดูโดดเด่นเมื่อถูกปกคลุมด้วยความมืดของท้องฟ้ายามรัตติกาล ผิวแห้งสากเต็มไปด้วยรอยย่นจากแผลเป็นออกสีม่วงซีดดูโดดเด่นและน่ากลัว กลับกันมันดูดึงดูดสายตาให้หยุดจับจ้องมองมันไม่ได้ เจ้าของนามว่าดาบิไม่เอื้อนเอ่ยตอบคำถามอะไรใดๆออกจากปาก

" แบบนี้มันเสียมารยาทนะคะ ใช้แล้วทิ้งกันแบบนี้ เรื่องนี้ต้องถึงหูโทมูระคุงว่าดาบิแอบโดดงานมา— " " หุบปากไปเถอะเธอหน่ะ "

ไม่มีคำพูดอื่นใดๆนอกจากนั้น แต่การที่ดาบิยอมเอ่ยปากพูดด้วยนั่นคือจุดประสงค์ของเธอ โทกะ ฮิมิโกะทำปากยู่แล้วกลับมายิ้มร่าก่อนจะปล่อยให้ชายหนุ่มอยู่เพียงลำพัง

ไม่ใช่ว่าตัวเขานั้นไม่อยากส่งให้ด้วยตัวของเขาเอง..

เพียงแต่มันยังไม่ถึงเวลา

เวลาที่เขาและอีกฝ่ายจะได้พบหน้ากันอีก... แม้ 'โทโดโรกิ โทยะ' จะตายไปแล้ว..แต่ตัวตนของเขายังไม่เคยเลือนหายไปจากนัตสึโอะเลยแม้แต่น้อย...

เขารู้ดีว่าเจ้าลูกฮีโร่คนนั้นยังคงยึดติดกับคนตายไม่เปลี่ยน

ฟังแล้วดูเหมือนอีกฝ่ายยังไม่รู้จักโตตามวัยและกาลเวลา...

นั่นเป็นหนึ่งในข้อเสีย และจุดที่น่าเอ็นดูของโทโดโรกิ นัตสึโอะเลยก็ว่าได้

และจนกว่าที่ทุกอย่างจะลงตัว..คุ้นชินกับตัวตนใหม่และสังคมยุคใหม่

จนกว่าที่นัตสึโอะจะปล่อยวางตัวตนเก่าของเขาไปจากใจได้...

" อีกไม่นานนี้หรอก... "

ที่พวกเราจะได้พบกันอีก.. จนกว่าจะถึงวันนั้น ช่วยอดใจรอฉันหน่อยนะ...

' อย่าพึ่งถอดใจ... '

ซักวัน..ฉันจะกลับไปอยู่เคียงข้างนายและคอยปกป้องนายตลอดไปแน่นอน... นัตสึ..